در مثل آن حديث كه امّت را فرمود : « سلوا لى الوسيلة فإنّها لعبد من عباد اللّه ، و أرجو أن أكون أنا هو . » و رسول اللّه را - صلعم - محقّق بود كه : مقام وسيلت خاصّ او را است ؛ و استعانت به دعاى امّت فرمود ؛ و بلفظ « ارجو » گفت : جهت مراعات ادب به حضرت عزّت - تعالى - شأنه - [ و اگر چه اهل ظاهر گفته‌اند كه : تعليم امّت است به آداب ، و شايد كه چنان باشد ] « 40 » . فما ألقى الّا ما يلقى إلىّ ، و لا أنزل فى هذا المسطور إلّا ما ينزّل « 41 » به علىّ . يعنى : من بر شما القا نكنم چيزى از تلقاء نفس خود ، بلكه از آن القا كنم كه به من ملقى شده . و در اين كتاب فرونياورم ، و مرقوم نگردانم ، مگر آن چيزى كه به من منزّل شده ، يعنى از حضرت محمّديّه - صلعم - آنچه به من رسيده ، از احكام انبياء و اسرار اولياء ؛ كه او - صلعم - از حضرت احديّت ذات ، فراگرفته ، و معلوم كرده بود ، من غير از آن ، با خلق نگويم ؛ و در اين كتاب ننويسم . و شيخ را - رض - غرض از اين گفتن آن است كه تا محجوبان كه در غواشى انكارند ، نگويند كه : اين كلمات مفتريات اوست . يا آنچه نفس او بدان مايل شده ، به مقتضاى آن مسطور و مرقوم « 42 » گردانيده ؛ بلكه او - رض - در رسانيدن اين كلمات مأمور و مأمون بوده « 43 » . و اين ضعيف به چند كس از ارباب قلوب رسيد ، و از ايشان شنيد كه گفتند : ما در كشف خود از حقيقت اين كتاب و معانى آن از ارواح انبياء و اولياء سؤال

--> ( 40 ) - اين چند جمله در نسخه ( ش ) در متن است و در نسخه ( ت ) در حاشيه . ( 41 ) - ينزل به ( بهتر است ) . ( 42 ) - ن : مزبور ( ك - ت ) . ( 43 ) - ن : مأمور و مؤتمن ( ش ) .